|
Yanında gölge olmuştum,sen hiç farkıma
varmamıştın. Her sabah yolunu gözler,dersten çıkışını
beklerdim. Herkes mutluluğun tadını çıkarırken ben
ayrılıkları ezberledim. Oysa ben gözlerine bakıp
yüreğine dalmak için neler vermezdim...Hiç bu kadar
çaresiz kalmamıştım. Çatlamış dudakların suya muhtaç
olduğu gibi ben de sana muhtacım.
Her gece hayaller kurardım. Kurduğum
hayallerde bile benim olmazdın. Sabaha kadar uyutmazdın
beni. Gece gündüze kavuşurken ben hala sana
kavuşamıyordum. Yüreğimi parçaladığın yetmezmiş gibi
şimdide beynimi kemiriyorsun. Doğmayı bekleyen güneş
gibi bekliyordum seni...Bıkmıştım artık acı çekmekten ve
ayrılıkları ezberlemekten. Mutluluğa hasret kalmıştı
yüreğim,tam beş yıl olmuştu karşılıksız aşkım
başlayalı...
Hiçbir zaman cesaretli olamadım. Yine
ben senden habersiz, ben seni sensiz yaşıyorum
kardelenim. Yıllar çabuk geçti ben seni hayal bile
edemiyorum. Hayalin bile benden uzak...
Geçenlerde gördüm seni, tam iki sene
sonra. Yüreğim deli gibi çarptı. Ayakta duracak takatim
bile yoktu. Çocuğunu elinde görünce kendimden geçtim.
Önce gözlerim nemlendi, sonra usulca dökülüverdi.
Kirpiklerimin arasından birkaç damla yaş. Umutlarım bir
film şeridi gibi geçiyordu aklımdan. Sanki bir kağıdın
yanıp rüzgarla savrulması gibi tüm umutlarım yok oldu.
Olsun be kardelenim belki sana sahip olamamıştım ama
şunu bilmeni isterim ki, bende yarattığın seni benden
kimse koparmaz... |
