|
Buna rağmen mantığımı
elden bırakmıyor onun beni asla yar olarak göremeyeceği
gerçeğini açıklamaya çalışıyordum bizleri
yakıştıranlara. Ben olgun bir yetişkin gibi davranmaktan
bihaber yaşamayı ilke edinmiş bir genç kızdım. O ise
sorumluluk sahibi ciddi bir deniz astsubayıydı.
Karakterli, ağırbaşlı disiplinli bir o kadar da
iyimserdi.
Velhasıl 1,5 aylık bir süreden sonra
görkemli bir itirafla yüz yüze kalıyordum. ‘’Bana abi
deme’’ diyordu. Ben ise şaşkındım sessizce haykırıyordum
içten içe, şimdi neler olacak diye. Susarak geçirdiğim 2
günden sonra onu deli gibi severek başladım güne.
İnanıyordum uykumda aşık olmuştum ona.
Her ikimizin
gözlerinde görülmeye değer bir ışık yüzlerinde ise
tarifi mümkün olmayan bir tebessüm yer edinmişti. El
eleydik. Bir ömür boyu beraber yol almak için ilk adımı
attık sözlendik. Fakat ayrı düştük; aşkım dünyanın bir
ucunda seyirdeydi. Bekledim bekledim...
En nihayetinde
kavuştuk sınırsız sevgi limanımızda. Ama vuslatın
sarhoşluğu fazla devam etmedi 1 aylık bir sürecin ardı
gelen bir özlem daha ayırdı bizleri sevdiğimle yine!
Şimdi uzağız yine birbirimize. Yıldızlara yarenlik etmek
alışıla gelmiş bir sohbet oluyor zamanla. Bu yüzden
doyamıyoruz ya birbirimize hatta bazen sevgi sözcükleri
bile aç kalıyor sevgimizin yanında. Ruhlarımızı
çepeçevre sarmalayan sıcaklığın yanı sıra,
yalnızlıklarımızda kurduğumuz hayallerimizle
yücelttiğimiz umutlarımızla körüklüyoruz hasretliğimizi
biz. Neyse ki her ikimizde severek yaşıyoruz. Neyse ki
bizler özlemle yanıp özlemle tutuşuyoruz. Ve asla aşkı
katliamlara maruz bırakanlardan olmuyoruz...
Yazan:Yaban Gülü |
